Hayırlı günler.
Dedem 89 babannem 86 yaşlarında. Dedem emekli müezzin. Aslında ilime okadar yakın okadar tecrübeleri var. Ama bana öyle kör geliyorki haksızlıklar adaletsizlikleri üslubu ağzındaki küfürleri yeminleri. Babannemin kulakları hiç duymuyor. Birazda huysuz. İkiside çocukluğumdan beri inat insanlardı. Ama Yaşlandıkça daha da huzursuzluk vermeye basladilar. Sürekli küsüyorlar birbirine. Babannem bize geliyor üst kata. Bağırarak ağlıyor yazık onada üzülüyorum. Dedeme de üzülüyorum defterini kötülukle dolduruyor diye. Anne babam gencliklerinde çok eziyet gördü babannem dedemden. Hala daha görürler. İçinden çıkamıyorum evde ki huzursuzluğun. Aşırı kavga ediyorlar. Ramazan'ın 10 günü küstüler. Dedem babannemi istemiyor huysuz diye. Babannemin huysuzlugu da kısa sürüyor aslında öfkesini atti mi sakinliyor. Mahsunlasiyor. İkisinde de tatlı dil guler yüz hiç olmadı. Zehir gibiler. Dedem özellikle sadece bize karşı böyle. Dışarıya karşı hep iyi.
Velhasıl bu evdeki huzursuzluktaki hikmeti göremiyorum çok dualar ettik suları okuduk icirdik yok hergün kavga. Mahalleye rezil rüsva olduk senelerdir. Susmuyorlar inatlarini kirmiyorlar..daha biraz önce dedem babannenizi alin gidin burda yatmasın dedi uyuyan kadını zorla uyandirip bize getirdik. Artık bu yaşta bu iki insana ne yapacağımızı bilmiyoruz. İster istemez öfkeden gunaha giriyoruz. Ne önerirsiniz. Kendi dertlerimizi bıraktık senelerdir babannemle dedemle mucadele ediyoruz. Küsüyorlar baristircaz diye uğraşıyoruz. Babacagizim 46 kiloya düştü evdeki huzursuzluktan. Annem kalp hastası. Bizi bitirdiler.