Selamunaleyküm, şu an nişanlıyım..Uzun bir süredir tanışıyordum.Fakat maddi sebeplerin yetersizliğinden adım atamamıştık ciddi olarak. İlerleyen zamanlarda müstakbel eşimin ailesi ile ilk tanışmaya gittiğimizde, her şey güzel geçti, yalnız askerlik yapmayı kesin şart koştular.. Fakat benim tecilim olduğunu (açık öğretim öğrenciliğim devam ediyor) söylememe rağmen kabul etmediler.. Zor duruma düşmüştük, çünkü te'cili bozsam, daha sonra askere gitsem, dönüp iş buldum ettim vs. evliliğimiz çok ertelenecekti..Fakat, ailemde, kızın ailesini haklı buldu,yalnız kalmıştık..

Ne yapalım derken, Bediüzzaman Said Nursi hz'lerinin müellifi olduğu Risale-i Nur tefsirinin bir bölümünde, talebesi şöyle bir olay naklediyor, orayı gördüm, aynen kopyalayıp yapıştırıyorum :
Üstadım bana “Mu’cizat-ı Ahmediyeyi kardeşim Hüsrev tarzında yaz” diyordu. Ben, yani Feyzi, bir parça tembellik ettim. Birden yirmi sekizlilerle askere istenildim. Yine Üstadım dedi: “Git, Mu’cizat-ı Ahmediyeyi (a.s.m.) yaz. Seni şimdi vermeyeceğim.” Sonra başladım. O emir bir hafta geri kaldı. Tekrar bir ârıza ile nasılsa Mu’cizat-ı Ahmediyenin (a.s.m.) yazılması noksanlaştı. Tekrar askere çağrıldım. Üstadım “Git, yaz” dedi. Ben gidip kemal-i ciddiyet ve sadakatle Mu’cizat-ı Ahmediyeyi (a.s.m.) yazmaya başladım. Fevkalme’mul ikinci defa emir geri kaldı. Tekrar bir mazerete binaen Mu’cizat-ı Ahmediyeyi (a.s.m.) yazamadım. Üstadım dedi: “Madem Mu’cizat-ı Ahmediyeyi (a.s.m.) yazmakta tekâsül ettin, şimdi senin vazifen Risaletü’n-Nur hesabına askerliktedir.”

Ben de osmanlıca gölgeli mu'cizat-ı ahmeyide risalesini aldım, elim alışık olmadığından hızlı yazamıyordum..biraz yazdım ki, ben işteyken annem aradı, gönlüm uzun yapmana rahat etmedi, paranı verelim, kısa yap vb. dedi..ve son 2 gün kala parayı yatırmak nasib oldu.. daha uzun gitmesin diye bazı ayrıntıları da atlıyorum..