Ebû Derdâ Radiyallâhû Anh Bildirir; Süleyman Aleyhisselâm, Oğlu Ölünce Çok Üzüldü. Bu Sırada Birbirinden Müşteki İki Melek, İki İnsan Şeklinde Huzuruna Geldiler. Birisi, “Ekin Ekmiştim. Mahsûlü Almadan, Bu Adam İçerisinden Geçip Ekinimi Çiğnedi.” Dedi. Süleyman Aleyhisselâm Diğerine, “Sen Ne Diyorsun?” Buyurdu. “Geniş Bir Yolda Yürüyordum. Bu Tarlaya Gelince, Sağa Baktım Yol Yok, Sola Baktım Yol Yok. Mecburen Tarlasından Geçtim. Zirâ Yol, Onun Tarlasında Bitiyordu.” Süleyman Aleyhisselâm, “Peki, Sen Niye Yol Üzerine Ekin Ektin, İnsanlar İçin Muhakkak Yola İhtiyaç Olduğunu Bilmiyor musun?” Buyurdu. Bunun Üzerine Melek, “Sen Oğlunun Ölmesine Niçin Üzülüyorsun? Bilmiyor musun ki Ölüm Âhiretin Yoludur ve Bütün İnsanlar Bundan Geçmek Zorundadır...” Dedi. Süleyman Aleyhisselâm İşin Nereden Geldiğini Anladı ve Rabbine Tevbe Etti ve Sonra Oğlu İçin Bir Daha Sızlanmadı.

[Şir’ât’ül-İslâm Şerhi]