Hesabın görüleceği günde, kendimi hep başı önde, mahcup, perişan, bin pişman ve 'bir kenara ayrılın bakalım!' denilerek azarlanacaklar arasında tahayyül ettim. Korku ile umut dengesinde korkunun kefesi hep ağır bastı.

Hz Ömer efendimizin ifade ettiği, "Mahşer günü, herkes cennete girecek, ama sâdece bir kişi cehenneme girecek deseler, o bir kişi ben miyim diye korkarım" duygusundan biraz olsun sıyrılıp, "herkes cehenneme girecek, ama sâdece bir kişi cennete girecek deseler, o bir kişi ben miyim diye ümitlenirim" duygusuna taşıyamadım benliğimi.

Cehennemlik olan o bir kişiyi hep kendim olarak gördüm. Cennetlik olacak o bir kişi olma ümidine yeterince sarılamadım...

Kimisi boğazına kadar necasete batar ama aldırış etmez, kimisi de o necasetin içine bir defa düşünce ordan çıkmaya temizlenmeye çabalamaz. Biri ifratın konforuna mahkumdur, diğeri tefritin acımasızlığına...

Ayağım takılıp düşünce, dizim dirseğim kanayınca, üstüm başım kirlenince, yeniden ayağa kalkmayı öğrenmem yıllarımı aldı benim. Temizlenemez gibi gelen necasetlere batsam da hızlıca temizlenmeyi, toparlanmayı çok zor öğrendim. Azıcık tökezlesem, kendimi yerlere atmışlığım, yığılıp kalmaya gönüllü olmuşluğum da var hani...

İlk defa ümut kefesine bir hayal gelip kondu, adeta bir kuş tüyü gibi. İlk defa bütün güzel insanların, bitimsiz gülümsemelerle beni karşıladıkları hissiyatını gönlüme buyur ettim. Pırıl pırıl aydınlık çehrelerin 'hoş geldin' diyerek sevinçle birbirlerine baktıklarını, bakışlarımın onların bakışlarına değdiğini düşlerken buldum kendimi. Dünya hayatının zahmetlerinin bittiğini, asra ağıtlar yakan her zerremin, kana kana kevserden içip doyduğunu, sükunete erdiğini düşledim...

Biri çıkıp elimden tuttu âdeta, aklımı da gönlümü de korkulu dehlizlerden çekip çıkardı ve başka bir ihtimalin varlığına gözümü açıverdi sanki...

Hepimizin bu ihtimali düşlemeye, bu ihtimal ile yol almaya, uyumaya, uyanmaya çok ihtiyacı var;

Farzet ki bir kişi cennete girecek olsun. O kişi neden sen olmayasın?