Düşüncelerimiz önceki düşünürlerin kriz anlarında düşündüklerinin ürünüdür. Hiçbir zaman salt düşünceye sahip olamayacağımıza rağmen neden düşünmeyi bir üstünlük olarak gördüğümüzü anlamış değilim. Düşünmek var olduğumuzu kanıtlamaz yok olmamayı da gerektirmez. Çünkü bazen öyle şeyler düşünürüz ki yok olmayı isteriz ama varızdır. O zaman düşüncemizi muhakeme eden kendimiz midir yoksa başkalarının düşüncemizi nasıl düşüneceğini düşünmemiz midir? Bu pis endişe ve belirsizlik bizim var olduğumuz ve yok olmamamız gerektiği yanılgısına itiyor. Halbuki var olsak da olmasak da düşündüğümüzü düşünmüş ya da düşünecek biri çıkmış ya da çıkacak zaten. Bazen acaba aklımdan geçenleri birileri okuyor mu diye etrafa bakındığımız oluyor. Öncekilerin düşündüğünü sırtlamak ve sonraki düşüneceklere miras değil mi? böyle bir aracı durumuna düşmüşken hala düşünmenin legal ve büyütülecek bir eylem olduğunu kim söyleyebilir? Özetle düşüncenin sonucu belli değildir. Kişiyi esfeli safiline kadar götürebilir. Ama akıl etmek başka. Akletmek imanın bir hakikatidir. Düşüncenin tefekkürleşmiş hali akletmektir. Tabiki akıl etmek akıllıcadır. Ancak teslim olmanın tadı ise bambaşka. Allah teslim olanlardan eylesin bizleri.