Cevşen de üstad'ın izahı olan bölümde şöyle geçiyor

Tahmîdiye

Çoktan beri ** benim hususî bir virdim ** ve hiç kaleme alınmayan; ve mesleğimizin dört esasından en büyük esası olan ** şükrün en geniş ve en yüksek mertebesini ihâta eden** ; ve bende çok def‘a maddî ve ma‘nevî hastalıkların bir nev‘i şifâsı olan; ve İsm-i A‘zam ve Besmele ile dokuz âyât-ı uzmâyı içine alan; ve on dokuz def‘a şükür ve hamdi a‘zamî bir tarzda ifade ile tahmîdâtın adedleri ile o eşyânın lisân-ı hâl ile ettikleri hamd ve senâyı niyet ederek o hadsiz hamdlerin yekûnünü kendi hamdleri içine alarak azametli ve geniş bir tahmîdnâme ve teşekkürnâme bulunan; ve Sekîne’deki Esmâyı Sitte’nin muazzam yeni bir dersidir.

(Kastamonu Lâhi*kası, 334)

Saîdü’n-Nursî
Üstadın bu evradi da sekine gibi sürekli okuduğu özellikle şükür ve şifa niyetiyle okuduğunu anlayabiliriz