İnsan adı verilen varlık ne sadece fizik bedenden oluşur ne de sadece ruhtan. Bunlardan birini dışlayan hiçbir yol, kâmil bir yol değildir. Kendi zamanlarının kâmil kabul edilen yolları olabilirler, ancak bugünün değil. Kemalat, her şeyin kapsandığı yollarda olur. Ve bu yolların da esas alacağı kriter “denge”dir. Bu nedenle de söylemleri “dengeli” olur, “radikal” değil. Bu durumda; karnı aç olana bu yollarda önce “karnını doyuracak şartları sağla” denecektir. Veya sağlığını ihmal etmiş olana “önce sağlığını düzeltmek için gerekenleri yap” denir. Çünkü tüm bunlar dikkat dağıtır ve kişinin önüne sürekli engel oluşturacak durumlar yaratır. Bunlar halledilmeden maneviyat yoluna girilmesi, zaten ince ve zorlu olan çalışmalara ek yükler bindirir. Öyleyse, öncelikle “temel yaşam şartlarının ne olduğu anlaşılmalıdır. Ki bu şartlar sağlanmış olmasına rağmen bir şeyler eksikse, kendi nefsinde bunlara neden olan eğilimleri tespit edebilsin kişi. Eski dönemlerde bunlara ihtiyaç duyulmama nedeni, bu yolda tarikatlara girip, her şeyi geride bırakarak sadece bu alana odaklanmaya izin verecek bir sosyal yapının olmasıydı. Bir tarikata giren ve kendini adayan talibe bir oda verilir, yeme-içme veya para kazanma derdi ondan alınırdı. O da orada bulunduğu süre boyunca tarikata hizmet ederdi. Bu yöntem bugün dünyanın nice coğrafyasında batıni gelenekler arasında hâlâ bulunmasına rağmen, bugünün insanı için Kemalat ın sağlanması yönünde tercih edilesi bir yol değildir. Çünkü her devrin kendi ruhu vardır. Ve bugünün ruhu, dünün ilacıyla Kemalat bulamaz.

__________________
Yunusça sevgimizden anlamayana cevabımız Yavuzca olacaktır...