Yusufiyeli Nickli Üyeden Alıntı

Tevazusu, samimiyeti ve komplekslerden arınmış bir ruh dünyasıyla yücelen bir kula bu manevî halin sürmesi için düşen görev, yine duadır. Çünkü Rab, kabul makamıdır. Bu bakımdan, Kur’ân’da “Bana dua edin, sizin duanıza cevap vereyim. Bana ibadetle büyüklenenler, hor-hakir olarak cehenneme gireceklerdir”(Mümin süresi ayet 60) buyrulmaktadır. Ancak öyle bir dereceye ulaşır ki, adeta kalbin çok arzu ettiği çocuk sevgisi, aile sevgisi, mal sevgisi gibi sevgilerin yerini alır; susuzun sıcak günde soğuk suyu arzulaması gibi nefsin arzularının yerine geçer. Bu hale gelinince, kalbin makamlarından biri olan gerçek sevgi doğar.” Peygamber Efendimiz: “Allah’ım, sevgini bana özümden, kulağımdan, gözümden, ailemden ve malımdan sıcak gündeki soğuk sudan daha sevimli kıl” diye dua etmiştir. Böylesine güçlü bir sevgi, gönlü ve ruhu kaplayınca hem şüphesiz iman hem de gerçek sevgi kişinin kalbine hâkim olur. Bu da duanın manevî terapisinin ne kadar güçlü ve vazgeçilmez olduğunu insana gösterir.