Üftâde Hazretleri, Kadı Mahmud'dan bir sırık ciğeri omzuna alıp üzerindeki kadı kaftanıyla cadde cadde, sokak sokak gezerek satmasını ister...

Koskoca kadısın, bir makamın, bir şânın, bir adın var, çarşı pazar gezip ciğer satmak da neyin nesidir, diye fısıltılar itirazlar doldurur kulaklarını. Hamlıktan kurtuluşun çaresini arayan için zor dediğin sadece üç harftir. Hepsi bu. O aldırış etmez ve üzerinde kadı kaftanı, omuzunda bir sırık ciğerle cadde cadde sokak sokak gezer ve satar ciğerleri.

Kadı Mahmud gider, yerine Aziz Mahmud Hüdâyi gelir...

Adlarımızın önünde nice ünvanlar ve sıfatlar var. Doktor, mühendis, öğretmen, müdür, âmir, falan numaralı dairenin sahibi, şirket sahibi, dükkanlar sahibi, mercedes'in sahibi, falancanın karısı, kocası, oğlu, kızı...

Bütün bu ünvanların hakkını vermek bahanesiyle, gurura ve kibre doyarak, kapımıza gelenleri, kapımızda duranları, yanımızdan geçenleri, selam verenleri bile hakir gördüğümüz bir gafletin büyüsüyle donuklaşıyor bakışlarımız, hayatlarımız da.

İçinde kırk kat katlanmış diplomalar, kartvizitler, tapular, bodrolar olan muskalarla dolaşıyoruz âdeta.

Hep somurttuğun çalışanına bir kez gülümsesen, hiç oturmadığın o işçilerin yemek masasının bir kenarına da sen ilişsen, hani o pahalı arabandan inip apartman görevlisinin yüzüne bakmadan asansöre binmelerinden vazgeçsen, hani o kamu malı olan makam arabandan inip arada sırada metroya otobüse binsen, henüz makam sahibiyken gidip işyeri mescidinde abdest alsan bir vakit namaz kılsan herkesle beraber, hep çay kahve istediğin kahvaltı hazırlattığın hizmetliye, bir kez de sen çay doldursan, bir sabah da onunla birlikte yapsan kahvaltını... Ölmezsin!

Belki de ölürsün!

Diyeceğim o ki, ciğer satmanın türlü yolları var. Hamlıktan kurtulmak için henüz nefes alıp veriyorken zamanımız da var!

Aziz Mahmud Hüdayi'nin, yeni Kadı'nın gelişini kutlayan ahalinin sesini duyduğu zamanki halinden hiç bahsetmeyeyim. O bize çok ağır gelir!