Herkes kendine bakınca rabbinin kendisine nasıl bir muamelede bulunduğunu, Allah katında nasıl bir makamda, bir mevkide, bir halde olduğunu anlar ve bilir. Bilmezse bu ona zulüm olur. Resulullah (s.a.v.) Efendimiz sahabeye;

-Size Allah katındaki yerinizi haber vereyim mi, buyurur.

Sahabe;

-Evet, ya Resulullah, deyince bunun üzerine Resulullah (s.a.v.) Efendimiz;

-O halde herkes kendi gönlüne baksın, kişinin kendi gönlünde Allah neredeyse o da Allah katında oradadır, buyurur.

Kulun, kendi gönül âleminde Allah ile nasıl bir münasebeti, nasıl bir yakınlığı varsa Allah ile yakınlığı da ona göredir. Eğer kulun gönlünde Allah’a âşıklık varsa Allah’ı mâşuk olarak kabul etmiş, Allah onu seviyor ve onun gönlündeki muhabbet geri yansıyor demektir. Kul, Allah’ı tesbih mi ediyor, bilsin ki Allah da onu temize çıkarıp onu temizliyor. Kul, Allah’ı hamd ile övüyor mu, bilsin ki Allah da onu övgüye layık kılıp onu övüyor hem de meleklerin yanında övüyor. Her konuda, bütün ibadetlerde, bütün zikirlerde, tesbihlerde, hamdlerde ve şükürlerde bu böyledir.

Eğer kul böyle yapmazsa ot gibi olur, ne bir şey tadar ne de bir şey hisseder. Neticede böyle bir kul namaz kılarken bile taklit yaparak eğilip doğrulur ve namazı bitince de çekip gider; yani o kıldığı namazdan hiçbir şey anlamaz.