Hazreti Ebû Bekr es-Sıddîk’ın (r.a.) Münacaatı
Rahman ve Rahîm Allah’ın adıyla
Lütfunu esirgeme ey Rab bu kuluna ki, azığı pek kalîl,
İflas etmiş olsa da sadakatle yine kapına geldi ey Celîl!
Günahı pek büyük; Sen o günahları yarlığa ne olur,
Hâli de pek acip, hem günahkâr bir abd-i zelîl.
Onunki isyan üstüne isyan, hata üstüne hata,
Senden ihsan üstüne ihsan, hem de atâ-yı cezîl.
Kum taneleri sayısınca günahlarından Sana sığınıyor,
N’olur müsamahanı göster de sil onları ey Cemîl!
Nice olur hâlim, yok defterde işe yarar bir fiil,
Günahlarım çok, kulluğa gelince pek kalîl.
Ruhumun yaralarını sar da, hâcâtıma kıl bir çare,
Sen Şâfî-i Hakikî, ben de kalbi sakîm bir alîl.
Beni yakan ateşe de “berd ü selâm ol” de ey Allahım,
Bir zaman dediğin gibi fî hakk-ı Halîl.
Sensin Şâfî, Sensin Kâfî, evvel-âhir her işte,
Ente Rabbî, Ente hasbî, Ente lî ni’me’l-Vekîl.
Cömertliğine yoktur sınır, fazlınla bu kulunu sevindir,
Gönlümü şâd eyle, göster de en güzel bir delil.
Saç rahmetini üzerimize, hem emin kıl korktuğumuzdan,
Ya İlahî! Sensin yegâne hüküm sahibi, münadin de Cebraîl.
Nerde Mûsa, nerde İsa, nerde Yahya, nerde Nuh,Sen ey Sıddîk-ı Sâdık2, dön de ara bul bir Mevlâ-yı Celîl!