Bir sınava girersin, sorular o kadar zor gelir ki kalem oynatamazsın. Sen sorulara bakarsın, sorular da sana. Sadece adın yazılıdır kağıtta. Bir de tarih. Bildiklerin fayda etmez. Çözüme dair hiç bir fikir gelmez aklına. Bir faydası olur diye, sınava çalıştığını ispat etmek istercesine çaresizce, aklında ne varsa rastgele yazarsın, ya da boş kağıt verir çıkarsın.

Kaybedersin!

Bazen hayat da böyledir. Bir imtihana girersin, imtihanda olduğunun farkındasındır. Ama bildiklerin fayda etmez soruları cevaplamaya, yetmez. Doğru sonuca ulaşmak imkansızlaşır. Elin kolun bağlı öylece baka kalırsın. Yapman gerekeni yapamaz, kurman gereken denklemi bir türlü kuramaz, bocalarsın.

Kaybedersin!

Nasıl ki okulda sınavların telafisi ve bütünlemesi varsa, hayat sınavlarının da telafisi ve bütünlemesi var. En azından nefes alıp verdiğimiz müddetçe var. Ancak geçilemeyen her sınav, insana günler, aylar, seneler, hatta bir ömür kaybettirebiliyor...

Hep yeterince çalışmadığımızdan şaşıp kalmalarımız, hep olması gereken zamanda yapmamız gerekenleri yapmayışımızdan bu kırık notlarımız.

Telafi edelim o zaman, her şeye rağmen gayretin ellerinden tutalım telaşla. Yarım ve eksiğiz, biliyoruz. Belki hiç geçer not alamadık bu güne kadar girdiğimiz sınavlardan. Ya da hep eksik kaldı imtihan kağıtları, hep yarım kaldı işlemler, hep sonuçsuz kaldı denklemler. Hatta koca bir ömrün imtihan kağıdında ismimizi bile yazmadık, hiç var olmamış gibi silik yaşadık. Olsun, bütünlemek için, tamamlamak için, tamam olmak için fırsat kollayalım.

Gidiş yoluna puan verilir de kurtuluruz belki. Geçer not almak uğruna değmez mi? Kaybedişlerden bitkin bıkkın ruhumuzun ellerinden tutup kaldırmaya değmez mi?..