İstanbul'da bir gençle Gazze ve boykot yapmak hakkında sokak röportajı yapıyorlar, genç diyor ki "Ortadoğuda yaşanan bir olayın hayatımı etkilemesini istemiyorum."

Yabancı bir ülkede Zara mağazasında Gazze'deki soykırımı protesto eden bir genç özetle diyor ki; "burada olmak istemezdik, evimizde yatağımızda dinlenmeyi müzik dinlemeyi tercih ederdik. Ama vicdanımız Gazzede yaşanan katliama sessiz kalamıyor ve siz o katillere destek olduğunuz sürece buralara gelmeye devam edeceğiz."

Olup bitenlere şahit olunca, bu yaşıma kadar biriktirdiğim bütün ön yargılar ve algılama biçimleri temellerinden sarsıldı. Sınırlara hapsolmuş aidiyetlerim ve genellemelerle kurguladığım korunaklarım yıkıldı.

İstanbul'da yaşayan, aynı toplumda büyüdüğümüz, aynı kültürle kodlandığımız bir gençten k0ptum, ona yabancılaştım. Okyanusun ötesinde yaşayan bir gençle de yakınlaştım, onu sevdim.

İsmi benim ismimle aynı olan birinden utanç duyarken, hiç bir ortak yanımız olmayan biriyle gurur duydum, duygulandım, onun sesini herkese duyurdum hatta...

Aradığımız vicdanın yanıbaşımızda değil de, binlerce kilometre uzaklardan ses veriyor olması ne garip değil mi? Yanıbaşımızda köreldikçe körelen vicdanlar için yapabileceğimiz bir şeyler olmalı değil mi, çok uzaklardan seslenen vicdanların da elinden tutmak için gayretimiz olmalı değil mi?

Yoksa bizler mi elinden tutulmaya, bu kör kuyulardan çıkarılmaya muhtacız?

__________________
Ne senle yaşanıyor
Ne de sensiz oluyor
Şu garip bomboş dünyada..