Şimdi
utançtır tanelenen
sarışın çocukların başaklarında.


Ovadan
gözü bağlı bir leylak kokusu ovadan
çeviriyor o küçücük güneşimizi.


Taşarak evlerden taraçalardan
gelip sesime yerleşiyor.


Sesimin esnek baldıranı
sesimin alaca baldıranı.


Ve kuşlara doğru
fildişi: rüzgârın tavrı.
Dağ: güneş iskeleti.


Tahta heykeller arasında
denizin yavrusu kocaman.


Kan görüyorum taş görüyorum
bütün heykeller arasında
karabasan ılık acemi
“uykusuzluğun sütlü inciri”
kovanlara sızmıyor.


Annem çok küçükken öldü
beni öp, sonra doğur beni.