“Ruh, kendisiyle hayatın meydana geldiği hoş ve tatlı bir mevsimdir. Nefis ise, kendisinden çirkin hareket ve şehvetlerin ortaya çıktığı yakıcı bir rüzgârdır.”[ AVARİFÜL MEARİF: Tasavvufun Hakikatleri Şihabüddin Sühreverdi] Ruh kendisinde dört mevsimin var olduğu, güneşinin Allah sevgisi olduğu bir hazine iken nefis, haram ve kötü fiillere yönlendiren yıkıcı bir rüzgârdır. Bu rüzgâr, kalbi daraltır, ruhu ise donuklaştırır. Kalbi rahatlatan, ruha dört mevsim sevincini ve zenginliğini yaşatan güç ise muhasebedir.“Muhasebe ise, hesaplaşma ve hesaba çekilmek anlamlarına gelir. Aynı zamanda, nefsi sıkıştırarak hesaba çekmeye ve onu böylece hatalardan vazgeçirmeye de muhasebe denir. Kısaca muhasebe, nefsin, yaptığı iyi ve kötü işler açısından kendini hesaba çekmesidir.”[ Cebecioğlu Ethem, Tasavvuf Terimleri ve Deyimleri Sözlüğü, Anka Yayınları, İstanbul] Nefislerin yaşam boyunca ölmeden önce hesaba çekilmesi son derece önemlidir. Çünkü nefis, köşeye sıkıştırılıp hesaba çekildikçe korkan suçlu çocuklar gibi hatalardan uzaklaşmak zorunda kalır.

__________________
Yunusça sevgimizden anlamayana cevabımız Yavuzca olacaktır...