Vahşî, Hazret-i Hamza’yi Uhud savaşında şehid etmişti.

Habeşli olduğu için, el ile ok ve mızrak atmakta usta idi. Uhud savaşında, Cübeyr buna demişti ki:

- Hamza’yı öldürürsen seni azat ederim!

Daha o zamanlar müslüman olmakla şereflenmemiş olan Ebu Süfyan’ın hanımı Hind de, babasının ve amcasının intikamı için, Vahşî’ye mükâfat vâd etmişti.
Vahşî, Uhud’da taş arkasına pusuya girip, Hazret-i Hamza’yı gözetirdi. Hazret-i Hamza kâfirlerle savaşırken, Vahşî mızrağını atarak, onu şehit etti.
Hicretin sekizinci yılında, Mekke fethedildiği gün, Vahşî, Mekke’den kaçtı. Bir zaman uzak yerlerde kaldı. Sonra pişman olup, Medine’de mescide gelip, kimliğini gizli tutarak selam verdi. Resulullah efendimiz selamını aldı. Vahşî dedi ki:

- Ya Resulallah! Bir kimse Allaha ve Resulüne düşmanlık yapsa, en kötü, en çirkin günah işlese, sonra pişman olup temiz iman etse, Resulullahı canından çok seven biri olarak, huzuruna gelse, bunun cezası nedir?

Resulullah efendimiz buyurdu ki:

- İman eden, pişman olan affolur. Bizim kardeşimiz olur.
- Ya Resulallah! Ben iman ettim. Pişman oldum. Allahü teâlâyı ve Onun Resulünü herşeyden çok seviyorum. Ben Vahşî’yim.
Resulullah efendimiz, Vahşî adını işitince, Hazret-i Hamza’nın şehit edilmiş hâli gözünün önüne geldi. Ağlamaya başladı.

Vahşî, Resulullahı üzmemek için, bir daha yanına gelmedi. Mahcup, başı önünde yaşadı. Aynı mızrak ve okla peygamberlik iddiasında bulunan Müseyleme’yi öldürdü ve dine büyük hizmette bulundu. Hazret-i Osman zamanında vefat etti.

Hz. Ebu Hüreyre (radıyallahu anh) anlatıyor: "Resûlullah (aleyhissalatu vesselam) buyurdular ki: "Allah, iki kişi hakkında güler (hoşnud olur): Bunlardan biri diğerini öldürmüş olduğu halde ikisi de cennete gider. Bunlardan diğeri, Allah yolunda cihad eder ve şehid olur. Allah katile mağfiretini ulaştırır, o da Müslüman olur, sonra Allah yolunda cihada katılır ve şehid olur (Böylece her ikisi de Cennette buluşurlar)."

Buhari, Cihad 28; Müslim, İmaret 128,129, (1890); Muvatta, Cihad 28, (2, 460); Nesai, Cihad 37, (2, 38); İbnu Mace, Mukaddime 13, (191).

İşte bu acib duruma Cenab-ı Hakk gülmektedir. Bu ilâhî memnuniyet "gülmek" suretiyle ifade edilmiştir hadis şerifte.

Hidayet kimin elinde ?

Hidayet birilerinin tekelinde değildir. Bazı cahil cühela takımı hidayeti birilerine bir türlü yakıştıramıyor. Iranlı Şiiler ve bir takım hz Ali taraftarı olduğunu iddia edenler istemesede Vahşi, Ebu Süfyan ve Hind müslüman olmuşlardır. Bir kimse 99 kimseyi öldürse sonra hidayet sonucu müslüman olsa annesinden doğduğu gibi tertemiz olur.