İnsan olma şerefiyle nasiplenmiş, Allah’ın halifesi olma adaylığıyla dünyaya gönderilmiş bir mucize olan insan, ne yazık ki çoğu zaman haddini bilmez, riyakâr ve ahmakça davranışlar sergiliyor.

Piyasadaki bazı sözde hacı hocalara bakıyorum; birkaç davetle, birkaç süfli varlıkla iş görüp ya kendilerini şeyh ilan etmişler ya da bulundukları ortamın en kıymetlisi haline gelmişler. Onlara kulak verenler ise onlardan daha zavallı durumda. *“Şeyh uçmaz, mürid uçurur”* sözünün doğruluğu tam da burada ortaya çıkıyor. Türlü yalan dolan kerametler, hikâyeler anlatılıyor. Daha doğru dürüst beş vakit namazı olmayanlar, eğitim adı altında *“Ledün ilmi, Miraç olayı, kalp gözü”* gibi konularda nutuklar çekiyor. Bir akıllı da kalkıp sormuyor: *“Sen bu saydıklarına erdin mi? Söylediklerinin Şen n yasantinda bir emaresi aslı var mı?”*
Sorgulamayan, körü körüne inanan ve cehalette birbirleriyle yarışan nice insan toplulukları var. Bazen insan, bu cehalet karşısında insan olmaktan dahi utanıyor.
Allah bizleri haddini aşanlardan eylemesin. İnsan olma gücünü, bir takım süfli varlıkların, cinlerin elinde maskara olmuş sözde âlimlere ve kendini aydın sanan cahillere teslim edenlerden eylemesin. İnsan gibi insan kalmak, artık çok değerli ve zor bir çaba haline geldi.