Herkesin birini bulduğu bu hayatta kimsesiz, sevgisiz bir hayat geçiriyor olmak çok zor oluyor. Yaş ilerledikçe bu daha da katlanılmaz bir vaziyet alıyor. Sevilen, sayılan insanları gördükçe maalesef elde olmadan oluşan hasetçilik, gıptacılık başlıyor çünkü çok istediğin o şeyi bulamamanın ruhta verdiği bir üzüntü var. Neden evlenmek isteyip evlenemiyorum? Neden herkes seveceği insanı bulmak için önüne yüzlerce, binlerce yol çıkarken benim çıkmıyor? Benim gibi olanlar ne demek istediğimi daha iyi anlıyordur diye düşünüyorum. 'ben tanrının yalnız adamıyım' repliği gibi hayat sürüyorum belki bu gelecekte değişecektir kim bilebilir ama şimdi için her şey anlattığım gibi ve bu konuda düşünceleriniz nelerdir? hepinizin gerçek sevgi ile sevilmesi dileği ile dua ediyor ve yorumlarınızı bekliyorum.