Alıntı:
mizantrop Nickli Üyeden Alıntı
Herkesin birini bulduğu bu hayatta kimsesiz, sevgisiz bir hayat geçiriyor olmak çok zor oluyor. Yaş ilerledikçe bu daha da katlanılmaz bir vaziyet alıyor. Sevilen, sayılan insanları gördükçe maalesef elde olmadan oluşan hasetçilik, gıptacılık başlıyor çünkü çok istediğin o şeyi bulamamanın ruhta verdiği bir üzüntü var. Neden evlenmek isteyip evlenemiyorum? Neden herkes seveceği insanı bulmak için önüne yüzlerce, binlerce yol çıkarken benim çıkmıyor? Benim gibi olanlar ne demek istediğimi daha iyi anlıyordur diye düşünüyorum. 'ben tanrının yalnız adamıyım' repliği gibi hayat sürüyorum belki bu gelecekte değişecektir kim bilebilir ama şimdi için her şey anlattığım gibi ve bu konuda düşünceleriniz nelerdir? hepinizin gerçek sevgi ile sevilmesi dileği ile dua ediyor ve yorumlarınızı bekliyorum.
|
Çok fazla arkadaşının olmaması sana sevilmediğini hissettiriyor olabilir. Lakin bazı insanlar birçok insanla, herkesle anlaşamaz, kafasının uyuşmadığı insanlarla zaman geçirmekten mutlu olmaz, diplomatik davranmak yerine doğrucu olmayı tercih eder. Durum böyle olunca böyle insanların çok arkadaşı olması pek mümkün değildir. Aslında senin kişilik hususiyetlerin sebebiyle çok fazla insan olmuyor etrafında. Peki, neden çok fazla insana ihtiyacın var? Bir insanın dost kapasitesini bir iki kişi bile karşılayabilir. Anlaşabildiğin bir kişinin bile olması çok önemli bir referans noktasıdır. Ve seçici bir yalnızlık içinde olman senin kişisel değerinle alakalı değildir. Yalnız başına zaman geçirebilmek, bir yerlere gidebilmek, işlerini halledebilmek senin için keyif alınacaklar listesinde olmalı. Elbette başka insanlarla beraber bazı şeyleri yapmak daha zevklidir ama bu her zaman mümkün olmayabilir. Yalnız kalamayan insan mütemadiyen meşgul çalan bir telefon gibidir ama farkında değildir. Kendini aramak aklına bile gelmez. Rehberinde koca bir dünya vardır ama kendisi yoktur. Kendini bulmasın, görmesin ve hissetmesin diye belleği bünyesini tarumar eder, hafızası oyunlar oynar.