Hocam asıl dersimi şu ayetlerle aldım:

Yeryüzünde vuku bulan veya başınıza gelen hiçbir musibet yoktur ki, biz onu yaratmadan önce bir kitapta yazılı olmasın. Kuşkusuz bu Allah’a göre kolaydır.
Kaybettiklerinize üzülmeyesiniz ve O’nun size verdikleriyle şımarmayasınız diye böyle yapmıştır. Allah kendini beğenen, böbürlenen hiç kimseyi sevmez. (57/22-23)

Ben hep yalvarıp yalvarıp memurluğu yarım puanla kaybediyordum. İsyan edecek kadar üzülüyordum. Allah'a kızıp benimle alay ettiğini ve bana güldüğünü düşünüyordum. Ben yalvardıkça o kaybettiriyordu. Kaybettikçe çok ağlıyordum. Artık "ya ver ya da canımı al" demeye başlamıştım. Neden böyle olduğunu da merak ediyordum. Neden diye sorarken isyan etme amaçlı değil, gerçekten sadece nedenini bilmek istiyordum. Bileyim ki ona göre kendimi düzelteyim diye...
Geçen ay Kuran okurken bu ayetleri görünce anladım. Çocukluğumu hatırlayamam ama ömrümce asla verdikleriyle şımarmadım, hava atmadım, kibirlenmedim, böbürlenmedim. Ama çok istediğim, çok ihtiyaç duyduğum, mecbur olduğum, yalvardığım memurluğu kaybettikçe çok üzüldüm. Her sınavda üç beş soruyu doğru yapmak yerine nedense yanlış yaptım. Hep de o yanlışlarım yüzünden kaybettim.
Nedeni ayette yazıyormuş. Suçluymuşum da haberim yokmuş...
Hayatım boyunca çok şey kaybettim, ağladım ama hiçbirine isyana varacak kadar üzülmemiştim.


Hocam bir şey daha yazayım. Her şeye rağmen aileme ziyarete gittim. Babamın elini öptüm. Hediye verdim. Orada kaldığım sürece ondan uzak durdum ve kavga çıkmadan evime döndüm. Ben elimden geleni yaptım. Temmuzdan beri işsizim. Ama bir yandan da Allah beni koruyor hissediyorum.