Benzerini ben de yaşıyorum ama benimki biraz farklı. Aklıma günahlarım geldikçe tövbe ediyorum. Yani tövbe ettiklerimi hatırladıkça yaptıklarıma pişman oluyorum ve aklıma yeni gelen günahlarıma da tövbe ediyorum. Hattâ bazılarında "ben bunu nasıl yaptım" diye düşünüp hayret ediyorum.
Bir de şu var. "Keşke şunu yapmasaydım, keşke şu günahı işlemeseydim..." gibi sözler söylemenin faydası yok. Geçmişte kalan günahı çok düşünmemek çok irdelememek lazım. Biliyorum çok zor fakat geçmişi düşündükçe geleceği düşünemiyoruz. Şeytan bize vesvese verip günahlarımızı tekrar tekrar hatırlatıp bizi üzüyor. Böyle olunca da saatlerimiz üzgün geçiyor, işlerimizden ibadetten bile geri kalıyoruz. Şeytan hem günaha iter zulmeder hem de o günahı tekrar tekrar hatırlatıp meşgul eder, üzerek pişman ederek vicdan azabı çektirerek zulmeder, mesela bir Kuran okumaktan bile alıkoyar.
Diyeceğim şu ki; insanın aklına günahları gelince iyi bir şey yapıp onu silmeli. En azından Kuran okumak bile sevap kazandırır.
Geçmişi tekrar tekrar irdeleyip saatlerce üzgün dolaşmanın faydası olmuyor.