Aynı ben! Kardeşim senden 12 yaş büyüğüm. İnşallah benim kadar çekmezsin bu sıkıntıları. Evlenmeyi hiç düşünmedim de benim sıkıntım KPSS ile maalesef. Başka derdim yok. Hamd olsun geri zekalı da değilim. Yani umarım değilimdir. Ondan da şüphe etmeye başladım. Nedense derdime çözüm bulamadım. Hatta temmuz 2024'te başıma büyük bir şey geldi, o zamandan beri de tek kuruş gelirim yok, iş de bulamadım. Herhangi bir yere yardım başvurusunda da bulunmadım. Çünkü maddi yardım değil iş arıyorum. Çalışmak zorundayım. Bulursam ardından yine KPSS ile uğraşacağım.
Atamaları her kaybettiğimde isyana varacak kadar üzülüyordum. Çok değil yarım puanla kaçıyor hep. Sınavlarda doğru bildiğim birkaç soruyu yanlış yapmasam kurtulacağım. Ben kaybedip üzüldükçe Allah aynı şeyi yaşatıyordu. Ben yine üzülüp ağlıyordum, O yine aynı sıkıntıyı veriyordu. Nedenini merak ediyordum. Nedenini bileyim de kendimi düzelteyim diye...
Geçen ay sanırım cevabımı buldum. Kendi çıktı karşıma. Şöyle bir cevap:
"Yeryüzünde vuku bulan veya başınıza gelen hiçbir musibet yoktur ki, biz onu yaratmadan önce bir kitapta yazılı olmasın. Kuşkusuz bu Allah’a göre kolaydır.
Kaybettiklerinize üzülmeyesiniz ve O’nun size verdikleriyle şımarmayasınız diye böyle yapmıştır. Allah kendini beğenen, böbürlenen hiç kimseyi sevmez. (57/22-23)"
Hayatımda hiçbir zaman şımarmadım fakat isyan edecek kadar üzüldüm. Üzüldükçe daha fazla üzüldüm. 7 aydır daha da fena bir durumun içindeyim, her gün namazla duayla yalvarıyorum. Kaybettiklerime ise üzülmemem gerekiyormuş. Eh bir de böyle deneyeyim bakayım.