Raven Nickli Üyeden Alıntı

Selamunaleykum kardeşler. Çok da birbirine bağlı bir aile olamadık çocukluğumuzdan beri abimle neredeyse hep uzaktık. Anne ve babanın uzaklığı, sevgisini gösterememesi belki onda gitgide büyüyen bir düşmanlık yarattı. yazarken bile üzülüyorum. Abim yurtdışında yaşıyor. Yeni boşandı ve içine kapanarak değil ama her şeye fazlasıyla sinirlenerek bir depresyona girdi sanırım. Nisan 2024 de kendisini ziyarete gittim yalnız başına kalmasın diye, çok iyiydik. İlk defa abi kardeş çok güzel şeyler paylaştık Allah razı olsun el üstünde tuttu beni. Ağustos ayında gittiğimde ise.. insanı illa tekme tokat değil, onu hiçe sayarak, bağırarak, azarlayarak da döversiniz(özellikle bana neden olan lavabonun tıkanması ise). Ben 2 ay böyle böyle şiddete maruz kaldım. Öyle ki döndüğümde psikolojik tedavi gördüm çok yaraladı beni. Beni geçin. Annem ve babam ile ilgili çok ama çok aşağılayıcı konuşuyor. size şunu örnek vereyim.. "Ben onların ölümünü kabullendim Raven, valla uğraşamam cenazeyi bile arkadaşıma halletiricem gidemem İstanbul a kadar" dedi. Annem ve babamdan bahsederken "aptal,salak" kelimeleri havada uçuşuyor, muhtemelen benimle ilgili de iyi şeyler düşündüğünü sanmıyorum. "Sen bir şey demiyor musun?" derseniz. Ben bir kere sayesinde sinir krize girdim ağzıma geleni saydım, küfür değil ama kalbini acıttım eminim. bir süre düzeldi gibi oldu ama geçen ay yine ziyarete gittim hiç bir şey değişmemiş. Resmen "defol git" demediği kaldı.. Ne annemi arar, ne babamı.. onlardan bahsedince sanki düşmanından bahsediyor gibi bildiğiniz nefret ediyor ve bu adam böyle değildi. Siz de anne veya babasınız düşünün evlanız böyle düşünse sizinle ilgili ne yapardınız? Silip atmak istedim, Allah sağolsun bana güzel bir vicdan vermiş yapamadım. Yardımınızı rica ediyorum. Bu yolunu şaşırmış adamın kalbini ailesine karşı nasıl yumuşatabiliriz? anne üzgün, baba üzgün, o da yaban ellerde kabullenmese de tek başına üzgün.
Teşekkür ederim şimdiden.