Bir süvari, savaş boyunca ‘çok yoruluyor’ diye atına iyi bakmış. Onu her gün bol bol arpa ile beslemiş. Ama savaş bitince atı hiç önemsemez olmuş. Her işe onu koşturur, yiyecek zamanı gelince de bir parça saman verirmiş.
Gel zaman git zaman, yine savaş çıkmış. Süvari savaşa çağırılınca, hemen atını hazırlamış, kendisi de kalkanını alıp yola çıkmış. Ama bakımsız kalan atın adım atmaya hali yokmuş. Birkaç adım gitmeden sendeleyip düşünce, ona ne olduğunu merak eden sahibine dönüp;
“Sen beni eşeğe çevirdin. Eşekli süvari olmaz. Sen git de piyade ol!” demiş.