Düz Ülke isimli bir kitap okumuştum. İlginç bir kitap. Aklıma o geldi.
Şu parçasını paylaşayım:

"Şuradakine bak," dedi kılavuzum, "Sen Düzülke'de yaşadın; rüyanda Çizgiülke'yi gördün; benimle birlikte Uzayülke'nin göklerine ağdın; şimdi deneyimlerini tamamlamak için seni aşağıya, varlığın en aşağı derinliğine, boyutsuzluğun derin uçurumuna, yani Noktaülke krallığına götürüyorum.
"Şuradaki sefil yaratığa bak. Bu Nokta, bizler
gibi ama boyutsuzluğun uçurumuyla sınırlı bir varlıktır. O, kendi kendinin dünyası, kendi kendinin evrenidir; kendisinden başka hiçbir şeyi algılayamaz; hiç görmediği için ne uzunluğu, ne genişliği ne de yüksekliği bilir. İki sayısından bile haberi yoktur. Çoğulla ilgili hiçbir düşüncesi yoktur. Kendi kendisinin tek varlığı ve her şeyi olduğu için gerçekte hiçbir şeydir. Yine de kendinden ne kadar hoşnut olduğuna bir bak ve şunu bil ki kendinden hoşnutluk iğrençlik
ve bilgisizliktir, gözünü yukarı dikmek körü körüne ve acizane mutlu olmaktan iyidir."
Sustu; vızıldayıp duran küçük yaratıktan sizin
Uzayülke'nizdeki gramofonların sesini andıran
cılız, hafif, tekdüze ama açıkça seçilen bir cızırtı
yükseldi. Bu seslerin içinden şu sözleri yakaladım:
"Varoluşun sonsuz güzelliği odur! Ondan başka
bir şey yoktur. "
"Bu ufaklık, 'O' ile kimi kastediyor?" diye sordum. "Kendini kastediyor," diye cevap verdi Küre ve devam etti "küçük çocukların ve kendilerini başkalarından ayırt edemeyen çocuksu insanların kendilerinden üçüncü şahıs olarak söz ettiklerini daha önce fark etmemiş miydin Sus da dinle şimdi!"
"O bütün uzayı doldurur," diye devam etti kendi kendine konuşan yaratık, "ve neyi doldurursa, odur. Neyi düşünürse onu söyler; neyi söylerse onu işitir ve onun kendisi düşünendir, söyleyendir, işitendir, düşüncedir, sözcüktür, işitmedir; tektir ama yine de her şeydir. Ah, mutluluk, ah! Var olmanın mutluluğu!"