Nefsi levvâme (kendini kınayan nefs), insanın iç muhasebesini yapmaya başladığı, günah ve hatalarından dolayı pişmanlık duyduğu ama tam anlamıyla istikrarlı bir şekilde iyiliğe yönelmediği bir merhaledir. Bu seviyede kişi, bazen doğruyu yapar, bazen de eski alışkanlıklarına döner.

"Ve lâ uksimu bi’n-nefsil-levvâme."
(“Hayır! Kendini kınayan nefse yemin ederim.”) – Kıyamet Suresi, 75:2

Bu ayette Allah, nefsin bu mertebesine yemin ederek onun önemini vurgulamaktadır. Nefsi levvâme, hatalarının farkında olup kendini kınayan, ancak hâlâ tam anlamıyla nefis terbiyesini tamamlamamış bir bilinç seviyesidir. Bu merhalede kişi, günah işlediğinde pişman olur ama bazen yine aynı hataya düşebilir.

Bu ayet, insanın içinde var olan vicdani muhasebeyi ve kendini düzeltme çabasını destekleyen bir ilahi işarettir. Eğer bu nefis aşamasında istikrarlı bir şekilde Allah’a yönelirse, daha yüksek nefis mertebelerine ulaşabilir.