Îmâm Buhârî ve Diğer Muhaddislerin Hazreti Âişe Radiyallâhû Anhâ’dan Rivâyet Ettikleri Bir Hadîs-i Şerifte, Âişe Vâlidemiz Şöyle Demiştir; Rasül-i Ekrem Sallallâhû Aleyhi ve Sellem’in (Vefât Ettiği Hastalığında) Yanında ve İçerisinde Su Bulunan Deriden Bir Kap yahût Büyükçe Bir Ağaç Çanağı Vardı ki, Rasülullah Ara Sıra Mübârek Elini O Kabın İçerisine Sokar ve Islanan Eli ile Yüzünü Mesh Ederek, “Allah’tan Başka İlâh Yoktur. Ölümün Şiddetli Sadmeleri Vardır...” Buyuruyordu. Sonra Rasülullah Aleyhisselâm Ellerini Kaldırdı. Tâ Rûhu Kabz Olununcaya Kadar, “Allah’ım! Beni Refik-i A’lâ Camiasına Ulaştır...” Diye Duâ Etmeye Başladı ve Bu Duâ ile Rasülullah Aleyhisselâm’ın (Mucizeler İzhâr Eden Mübârek) Eli Düştü.

[Sahîh-i Buhârî Cilt: 7/192.]

Tirmizî’nin Tahric Ettiği Bir Hadîste Âişe Radiyallâhû Anhâ Şöyle Demiştir; Ben Rasülullah Sallallâhû Aleyhi ve Sellem’in Ölümünün Şiddetini Gördükten Sonra Hiçbir Kimsenin Ölümünün Kolay Olmasını Gıpta ve Arzu Etmiyorum.

[Mişkâtü’l-Mesâbih: 1/494; Tirmizî Hazreti Âişe’den: 3/300.]

Buhârî de Hazreti Âişe Radiyallâhû Anhâ’dan Rivâyet Olunan Bir Hadîs-i Şerifte Şöyle Demiştir; Rasül-i Ekrem Sallallâhû Aleyhi ve Sellem Efendimizin Başı Benim Çenem ile Boynum Arasında Olduğu Hâlde Vefât Etti. Bu Cihetle Ben Rasülullah Aleyhisselâm’ı Gördükten Sonra Hiçbir Kimsenin Ölümünün Şiddetinden Asla Ürkmüyorum.

[Sünen-i Nesâî Cilt: 4/7.]

İbn-i Ebî Şeybe Müsned’inde Câbir Radiyallâhû Anh’dan Rivâyet Ettiği Bir Hadîste, Rasülullah Efendimiz Şöyle Buyurmuştur; (Ey Sahâbîlerim!) Sizler İsrailoğullarından Kıssa Nâklederek Konuşunuz. Zirâ Bunda Bir Beis Yoktur. Çünkü İsrailoğulları Arasında Çok Taaccüp Edilecek Şeyler Vardır.

Sonra Rasülullah Sallallâhû Aleyhi ve Sellem Efendimiz Bize Konuşmaya Başlayıp Şöyle Buyurdu; Onlardan –İsrailoğullarından– Bir Grup İnsanlar Yola Çıkarak Mezarlıklarında (Yatmakta Ola)n Bir Kabrin Başına Geldiler ve “(Şurada) İki Rekât Namaz Kılalım da, Ölümden Bizlere Haber Vermesi İçin Bâzı Ölüleri (Dirilterek) Bizlere Çıkarmasını Aziz ve Celîl Olan Allah’tan İsteyelim.” Dediler ve Öyle Yaptılar. Onlar Öylece Duâ Etmeleri Sırasında iken Siyah Renkli İki Gözü Arasında Secde İzi Görülen (Yani Parlayan) Bir Kimsenin Başı Kabirden Çıkıverdi ve “Ne İstiyorsunuz? Ben Yüz Seneden Beri Ölü Bulunduğum Hâlde Şu Âna Kadar Vallâhi Benden Ölüm Harareti ve Susuzluğu Dinmemiştir. Şimdi Beni (Eski) Bulunduğum Hâlime Çevirmesi İçin Allah’a Duâ Ediniz!” Dedi.

[Ahmed’le İbn-i Ebî Şeybe Müsnedlerinde Câbir’den Rivâyet Etmişlerdir. Süyûti Şerh-üs Sudur: 12.]

Sağlam Senetle Ulaşan Bir Hadîs-i Şerifte Seyyîd-i Kâinat Sallallâhû Aleyhi ve Sellem Efendimiz Şöyle Buyurmuştur; Şüphesiz ki Bir Kul, Ölüm Sıkıntısı ile Ölüm Şiddetiyle Uğraşır da, Onun (Vücûdundaki) Mafsalları –Eklemleri– Birbirine, “Sana Selâm Olsun! Sen Benden Kıyâmet Gününe Kadar Ayrılıyorsun. Ben de Senden Ayrılıyorum...” Diyerek Selâmlaşırlar.

[Kuşeyrî Risâlesi, Hazreti Enes Radiyallâhû Anh’dan Rivâyet Etmiştir. Şerh-üs Sudur: 14.]

Rivâyet Olundu ki, Allahû Teâlâ Hazretleri İbrahim Aleyhisselâm’a:

▬ “Ey Dostum! Ölümü Nasıl Buldun?”

Diye Sual Buyurdu. İbrahim Aleyhisselâm:

▬ “Kızdırılmış Şiş Demirinin Islatılmış ve Yumuşak Yün Makulesinin İçerisine Sokulup, Sonra Çekilmesi Gibidir.”

Dedi. Allah Azze ve Celle Hazretleri Şöyle Buyurdu:

▬ “Haberin Olsun! Ben Sana Ölümün Kolayını Tatbik Etmiştim...”

Yine Rivâyet Olundu ki, Mûsâ Aleyhisselâm’ın Rûhu Aziz ve Celîl Olan Allah’ın Katına İntikâl Ettiği Zaman Rabbi Ona:

▬ “Yâ Mûsâ! Ölümü Nasıl Buldun?”

Diye Sual Buyurdu. Mûsâ Aleyhisselâm:

▬ “Kendimi Kızartılmak Üzere Bir Tavanın İçerisine Atılan Fakât Ölüp Rahat Edemeyen, Kurtulup da Uçamayan Canlı Bir Serçe Gibi Buldum...”

Diye Cevap Verdi. Başka Bir Rivâyette de, “Kendimi, Kasabın Elinde (Diri Olarak) Derisi Yüzülen Koyun Gibi Hissettim.” Dedi.