Tövbe, sadece bir günahtan yüz çevirmek değildir.
Tövbe, o günahı işleyen nefsini terk etmektir.
Kendinden vazgeçmektir.
Benliğini yakan, seni Hak’tan uzaklaştıran o karanlık hâli teslim etmektir Rabbin merhametine.

Tövbe, kalbin secdeye kapanmasıdır.
Gözyaşının kelamdan önce konuşmasıdır.
Diline değil, kalbine düşen bir yakarıştır.
Çünkü tövbe, “ben yaptım” demek değil,
“Ya Rabbi, Sen’sin affeden, Sen’sin dönülene layık olan” diyebilmektir.

Tasavvuf ehli der ki:
Tövbe, kulun Rabbi’ne dönmesi değil, aslında Rabbi’nin kuluna yönelmesidir.
Sen adım atarsın ama O seni çoktan beklemektedir.
Sen terk ettim dersin ama O “Ben seni hiç bırakmadım” der kalbine.

Gerçek tövbe, o günahı işleyen seni içinden söküp atmaktır.
Çünkü Hak yoluna kirli benlikle varılmaz.
Eski sen ölür, yeni bir “sen” doğar;
Ve işte o doğuş, nefsin ölümüdür, ruhun dirilişidir.