Öyleyse siz Beni anın ki Ben de sizi anayım. Bana şükredin, nankörlük etmeyin."
(Bakara Suresi, 2:152)

Zikir, namaz, tefekkür… başka neler olabilir?
Aslında ne olduğu o kadar da önemli değil.

Peygamber Efendimiz (s.a.v) hakkında şöyle buyruluyor:
"Biz senin yüzünü göğe çevirdiğini görüyoruz..."
(Bakara, 2:144)

Demek ki esas olan, niyet.
Peygamberimiz gökyüzüne bakarken bir şeyler söylüyor muydu? Bilmiyoruz. Ayette bakmasindan bahsediyor sadece.
Ama bakarken kalbinden geçen, Allah’a yönelişiydi. Yani düşüncesi, kalbi önemliydi.

"Beni anın" ifadesi de sadece dil ile zikir etmek anlamına gelmiyor.
Asıl olan, kalbin yönelişiyle Allah’ı hatırlamak ve O'nunla bilinçli bir ilişki kurmak.

"Allah'ı anmak" şunları da kapsar:

Zikir: Allah'ı dil ve kalp ile anmak.

Namaz: Allah'a yönelmenin en derin şekli.

Tefekkür: Allah’ın kudretini ve nimetlerini düşünmek.

Sabır: Allah’a güvenerek beklemek.

Şükür: Verilen nimetleri takdir etmek ve minnet duymak.

İyilik yapmak: Sadece Allah rızası için.

Günahlardan sakınmak: Allah korkusuyla.

Bazen sadece bir bakışta, bir iç geçiriste, bir özlemde bile Allah’ı anmak vardır.
Dil söylemese bile kalp konuşur.
Allah, kalbin en derin sesini duyar.

Ve Rabbimiz, "Beni anın ki Ben de sizi anayım" buyurarak,
Bize rahmetiyle, yardımıyla, sevgisiyle karşılık vereceğini vaat ediyor.