Ad kavmi, izin alıp birgün reislerinden,
Bir kayayı oymaya başladı hepsi birden.

Ona şekil verdiler, ince ince oyarak.
İki göz, ağız burun, boyun, göğüs ve ayak.

Böylece o kayadan, büyük bir put yaptılar.
Her yerini, altın ve gümüşle kapladılar.

Altından bir taç yapıp, geçirdiler başına.
Sonra secde ettiler, geçerek karşısına.

Reisleri Cenda da, bunu haber alarak,
Gelip secde eyledi, yerlere kapanarak.

Sonra onun yanına, başka putlar yaptılar.
Ve o cansız şeylere, tanrı diye taptılar.

Putperest olmuşlardı Semud kavmi böylece.
Küfür ve dalalette, yıllar geçti öylece.

Hayvanları çoğalıp, doldu dağlar, yamaçlar.
Bir yılda, iki defa meyve verdi ağaçlar.

Gark oldular tamamen, dünya nimetlerine.
Şımardılar, azdılar bu yüzden günden güne.

Onlar, bu nimetleri, putlarından bilerek,
Küfür karanlığına saplandılar giderek.

Yayıldı her tarafa zulüm, fesat, haksızlık.
Hatta hüner sayıldı zina ve ahlaksızlık.

Küfrün kara zulmeti, çökmüşken onlara tam,
Teşrif etti dünyaya, Salih aleyhisselam.

Babası, Ubeyd adlı bir zat idi ki, yine,
Bir gece, rüyasında dendi ki kendisine:

(Ey Ubeyd, hak gelince, elbette batıl gider.
Pek yakında, neslinden gelir Salih peygamber.

Onu, Semud kavmine gönderir Hak teâlâ.
Onları, batıl yoldan, çağırır doğru yola.)

Bir başka gün, geçerken puthanenin önünden,
Birdenbire şöyle bir ses duydu puthaneden:

(Ey Ubeyd, nesebinde, bir kimse var ki senin,
Peygamberlik verecek, ona Rabbil alemin.)

O esnada, Ubeyd'in alnındaki nur ile,
Aydınlığa boğuldu yeryüzü tamamiyle.

Ve gayet şiddetli bir rüzgar esti peşinden.
Devrildi bütün putlar, o yelin şiddetinden.

O en büyük put dahi, yüzüstü düştü yere.
Başındaki altın taç, yuvarlandı yerlere.

Bu garip hadiseler, ederken böyle devam,
Dünyaya teşrif etti Salih aleyhisselam.

Muharrem ayında ve Cuma gecesi doğdu.
Onun doğumu ile, alem nura boğuldu.

Nida etti melekler, kara ve denizlerde.
Onun doğum haberi, müjdelendi her yerde.

Rahmet melekleri de, yeryüzüne indiler.
Ağaçlar, şükür için hep secde eylediler.

İnsanlar haber alıp, geldiler puthaneye.
Baktılar, bütün putlar, devrilmiş hep yerlere.

Büyük putu kaldırıp, dediler: (Nedir bu hal?
Şeytan, putun içine acele girdi derhal.

Dedi: (Ey Semud kavmi, biri doğdu bu gece.
Sizi, Hud'un dinine çağırır büyüyünce.)

-----------
Hak teâlâ, çok nimet verdi Semud kavmine.
Hepsi gark olmuşlardı, dünya nimetlerine.

Lakin elleri ile putlar imal ederek,
Taparlardı onlara, ilah, tanrı diyerek.

Davet etmesi için, onları doğru yola,
Artık Salih Nebi’yi, gönderdi Hak teâlâ.

Dünyaya gelir gelmez lakin Salih peygamber,
Duyar oldu insanlar, birtakım garip sesler.

Bir bayram gününde de, eğlenirdi ki hepsi,
Bir ara, ağaçlardan ses duydular cümlesi.

Allah'ın izni ile, ağaçlar geldi dile.
Halkı ikaz ettiler, şu kelimeler ile:

(Ey Semud insanları, niçin gaflettesiniz?
Niçin hakikatleri idrak edemezsiniz.

Ağaçlarınız ile, sizlere Hak teâlâ,
Meyve ihsan ediyor, senede iki defa.

Daha nice nimetler etmişken size ihsan,
Siz, niçin buna karşı, edersiniz hep isyan?

Size, bu nimetleri, Allah iken veren hep,
Putlara taparsınız siz hâlâ, neden acep?)

Ağaçlardan bu sesi duyunca bu kişiler,
Hepsini, balta ile bir bir kesip biçtiler.

Sonra ehlî hayvanlar, bağırdılar hep birden.
Dediler: (Ey insanlar, vazgeçin bu kibirden.

Ağaçların dediği, çok doğru idi elbet.
Yalnız Hak teâlâya yapılır her ibadet.)

Bunu da işitince, daha fazla azdılar.
O hayvanları dahi, tutup boğazladılar.

Bağırmaya başladı, sonra vahşi hayvanat.
Dediler ki: (Ey kavim, etmeyin artık inat.

İbadet edilecek, yalnız bir ilah vardır.
O da, sizi yaratan Allahü teâlâdır.

Siz niçin ağaç kesip, hayvan öldürürsünüz?
Onlar doğru söyledi ve lakin siz körsünüz.)

Bunu dahi işitip, silaha sarıldılar.
Onları vurmak için, hayli kovaladılar.

Hayvanlar hem kaçıyor, hem de şöyle diyordu:
(Ya Rabbi, Semud kavmi sana hep asi oldu.

Bilcümle nimetleri, sen verirken onlara,
Onlar, seni bırakıp, tapıyorlar putlara.

Yaydılar yeryüzüne, zulüm, fesat ve günah.
Peygamberin Salih'le, onları eyle ıslah.)

Vakta ki Salih Nebi geldi yedi yaşına,
Nurlar saçılıyordu, yüzünden etrafına.

Yanakları kırmızı, beyaz idi hem yüzü.
Konuşması fasih ve tatlı idi her sözü.

Kavminin sevgisini kazandı büyüdükçe.
Herkesin hayranlığı, arttı ona gittikçe.

Hele yirmi yaşına girince Salih Nebi,
Parlardı nur cemali, ondördüncü Ay gibi.

Onun güzelliğini, dil ile anlatmaya,
Güç yetmezdi hem dahi, cemaline bakmaya.

Otuz yaşında ise, ilim, hikmet, sekîne,
Gibi üstün vasıflar verildi kendisine.
----------------------

Vakta ki kırk yaşına, girince Salih Nebi,
Emretti Cebrail'e, Alemlerin Sahibi.

Buyurdu: (Ya Cebrail, git Salih'in yanına.
Peygamber olduğunu, tebliğ et hemen ona.)

Bu emri alır almaz, Cibril aleyhisselam,
Derhal Salih Nebi’ye geldi ve verdi selam.

Ve dedi ki: (Ey Salih, var git hemen kavmine.
Davet eyle onları, Allah'ın hak dinine.

Söyle, uzak dursunlar şirkten, puta tapmaktan.
Vazgeçsinler hem zulüm ve haksızlık yapmaktan.

De ki, türlü nimetler, verdi de Allah size,
Siz devam edersiniz, hâlâ bu şirkinize.

Sonra sor ki onlara, Ad kavmi, neden acep,
Şiddetli bir rüzgarla, helak olmuşlardı hep?)

Sonra da bir elbise giydirdi kendisine.
Nübüvvet mührü bastı, sağ elinin üstüne.

Ve hazret-i Âdemin, asasını vererek,
Yükseldi gökyüzüne, ona veda ederek.

Salih aleyhisselam, hiç vakit geçirmeden,
Reisleri Cenda’nın, yanına gitti hemen.

Ve ona yaklaşarak, güleryüz, tatlı dille,
Buyurdu ki: (Ey Cenda, dikkatle beni dinle.

Ben, Peygamber olarak, bu kavme gönderildim.
Tek Allah'a imana, seni davet ederim.

Zira bir ilah vardır ibadet yapılacak.
O hakiki ilah da, Hak teâlâdır ancak.)

Cenda cevap olarak, dedi: (Yarın gel yine.
Bana dediklerini, aynen söyle kavmine.)

Toplandı ertesi gün, Semud kavmi bittamam.
Teşrif etti o yere, Salih aleyhisselam.

Buyurdu: (Ey insanlar, yalnız bir ilah vardır.
O, herşeyi yaratan Allahü teâlâdır.

Öyleyse kendisinden başka ilah olmayan,
Allahü teâlâya, ediniz siz de iman.

Çünkü ilah değildir taptığınız o putlar,
İbadet edilecek, sadece bir Allah var.

O Allaha dönün ki, tövbe etmiş olarak,
O, bütün tövbeleri, kabul eder muhakkak.)

Salih aleyhisselam, onlara bu şekilde,
Allah'ın birliğini, tebliğ etti ise de,

Pek azı iman edip, çokları etti inkâr.
Ve hatta kendisine, hemen baş kaldırdılar.

Dediler ki: (Ey Salih, bizim aramızda sen,
Önce, çok güvenilir bir kişiydin esasen.

Şimdi kalkmış, nelerden bize bahsediyorsun.
Putlara ibadetten vazgeçiniz diyorsun.

Ama biz, bahsettiğin Allah'a ibadetten,
Bir şüphe ve tereddüt içindeyiz gerçekten.

Halbuki isterdik ki, böyle şey demiyesin.
Sen de, bizim putlara ibadet eyliyesin.)

Salih aleyhisselam, buyurdu ki: (Ey kavmim!
Peygamberlik görevi vermişken bana Rabbim,

Size bu tebligatı yapmazsam bugün eğer,
Rabbime karşı gelmiş olurum ben bu sefer.)

__________________
Unutmayasın.Elindeki Sırrı Saklayamayana.
Yeni Sır Vermez.Sırların Sahibi.
Şeyh-ül Ekber Muyhiddin İbn’ül Arabi KS