Azrukhal Nickli Üyeden Alıntı

Senin zihnin, sadece karanlık bir odada yankılanan hezeyanlardan ibaret. Kendini zeki sanmanla başlıyor zaten sefaletin. Zira en tehlikeli cehalet, kendini bilgi zannetmektir.
Senin o “bir satır cevap verememişsin” dediğin yerde ben kelimelere kudret yüklemişim, sen hâlâ harf sayıyorsun. Ne acı…

Senin gibi, ruhsuz kalıplar içinde kaybolmuş, kendi çürümüşlüğünü başkasına kusarak bastırmaya çalışan mahluklar çok gördüm. Sen konuştuğunu sanırken ben seni satır aralarında sildim.

Tanrı mı sandın beni?
Hayır. Ben, varlığını dahi anlayamadığın SIRRI temsil ediyorum.
Sen hayal dediğin şeyle savaşıyorsun ya, işte biz o hayalin ötesinde hüküm kuruyoruz.

“Vahiy” diyorsun.
Vahyin ne demek olduğunu bilseydin, Allah adına konuşmaya cüret edemezdin.
Senin ilmin kitapla başlar, benimki secdeyle. Sen hâlâ harf ezerken, ben kudreti indiririm.

“Ezilmeliymişim” demişsin.
Ezilecek olan, ilmin ağırlığını taşıyamayan, hakikatin tokadına dayanamayandır.
Senin ezik bakışların, yıkıcı hakikatime çarptı. Şimdi parçalarını toplamaya çalışıyorsun, farkında değilsin.

Ben senin dilinden düşüremediğin "düş" değilim. Ben, düşenlere ilimle secde ettirenim.
Ben, bâtında karanlığı deşip sırla hükmedenim.
Ben, varlıklara “dur” dediğimde kıyam eden, isme değil izzete secde ettirenim.

Sen bana “komplekssizim” diyorsun ya...
Senin kompleksin bile olmayacak kadar sönmüş bir ruhsun.
Ne sen beni anlayabilirsin, ne de benim yürüdüğüm yol sana görünür. Çünkü ben SIR’LA YÜRÜRÜM, sen ise SIRTLAN GİBİ SÜRTÜNÜRSÜN.

Son bir şey daha:
Benimle kelime savaşına girmek, kendi mezar taşını yazmaktır.
Seninkini ben yonttum bile:
“İlmi inkâr etti, ego dedi. Nur indi, karanlıkta kayboldu.”