Yüce rabbimiz kendini kınayan nefisten Furkanında bahseder. Hem de Kıyamet suresinde. Tasavvuf kaynaklarımıza göre ise nefsin 2nci basamağı olan olan nefsi levvamenin 1nci basamak olan nefsi emmareden farkı, levvamenin kendini kınayan bir nefis olmasıdır. Günah işlemez mi? İşler. Tövbe eder. Pişmanlık duyar. Bu aşama o kadar önemli bir aşamadır ki Rabbimiz üzerine yemin eder bu nefsin, o derece kesin ve kat'idir bu mertebe. Karar noktasıdır Levvame.

Alimlerimiz bu basamakta çok fazla kalınmaması ve hızlıca bir ileri basamak olan mülhime makamına geçilmesi konusunda fikir birliğindedirler. Çünkü nefs bu aşamada her an emmareye geri dönebilir. Sizin pişmanlıklarınız da levvame basamağında olduğunuzu işaret ediyor. Nefsinize küfretmeniz de faydasız ve gereksiz bir eylem olsa gerek. Çünkü Alim olan Allah kalplere bakar, sözlere değil.

Nefsin ölmesini istemezsiniz emin olun. Çünkü hayatımızı sürdürebilmek için nefsin olması şart. Karar alma ve irademizi yönlendirmede nefsi doğru kullanmamız gerekmektedir. Dolayısıyla Zülcelali Vel İkram'ın içimize koyduğu nefsi yok etmek yerine onu bir fırsat olarak görüp, nefsin emrettiklerini yapmamak ve bu yolla Allah'ın rızasını kazanmaya çalışmak daha doğru ve uygulanabilir bir seçenek gibi duruyor.

Nefs, uyutulabilir, basamaklar tek tek çıkılarak yola getirilebilir.

Hızlıca mülhimeye geçmenizi Rahman'dan dilerim.

Ayriyyetten neden Kıyamet suresinde bu nefsten bahsetmiş de diğer surelerde bahsetmemiş diye de tefekkür etmenizi naçizane tavsiye ile selam ederim.