Asıl yavan olan gerçek hayattan ve toplumsal sorumluluktan kopuk, sadece bireysel duygu patlamalarına indirgenmiş bir maneviyat anlayışı olabilir mi?

Sorumluluktan kaçma kodlarını kırmalıyız. En büyük itminan duygusu yetimlerin gülümsemesinde saklıdır, haksızlığa uğrayanın hakkını almasına yardım ettiğimizde içimizde doğacak huzurda gizlidir, çürümüşlüğü onarmanın verdiği gururda, körpe zihinleri doğru eğitimle yetiştirme ile gelecek kıvançtadır.

Maneviyatı bize yanlış yerlerde arattılar ;)