Konuya nereden başlayacağımı bilmiyorum, ama dua ve ibadete başladığımdan beri imtihanlar kalbime daha çok işliyor. Bazense başım eğildi, gurur yaptığım asla yapmam dediğim insanlara üst perdeden baktığım hadiselerle sınandım. Allah ım ben sana geliyorum sen beni yerlere çalıyorsun diye isyan ettiğim de çok oldu. Kendimle inatlaşma gıcıklaşmaya başladım. Yaptığım het hangi bir iş hep yanlış yapıyormuşum gibi geldi kendime özgüvenimi kaybeder oldum. Bir arkadaşım o kadar dalarsan çilede çekersin tabii bak ben rahatım dedi. Hayatımda en küçük bir olay bile kalbimi derinden sarsmaya yeter oldu. Eskiden unursamadığım yaptığım hataların büyüklüğünü kavradıkça altında ezilmem de çok oldu. Seçimlerine dönüp dönüp tekrar baktım acı çektim. İçim o kadar bazı konularda burkuldu ki intihara teşebbüs ettim. Şuan şükür iyiyim, bu seferde aşktan sınanıyorum. Hayatımda gelip geçici aşklar yaşamıştım ama kalbime oturdu gitmiyor. Ben de artık kaldıramıyorum dediğim yerdeyim. İçim ferahlasın, bazı durumları kendime yük yapmayım, pireyi deve gibi görmeyim istiyorum. Nasıl bir dua okuyabilirim. Akıl sağlığımı biraz toplasın ya da en azından kalbimdeki bu kendime olan kırgınlığımı azaltsın.