Eski Devirlerde Bir Adam Vardı. Bu Adam Bir Gün Sefere Çıktı. Yanında da Bir Somun Ekmeği Vardı. Adam, “Bu Ekmeği Yersem Daha Bulamam, Acımdan Ölürüm.” Diyordu. Allahû Teâlâ Ona Bir Melek Görevlendirdi ve Meleğe, “Eğer Bu Adam Ekmeğini Yer ise Ona Yeni Rızk Ver. Şâyet Onu Yemez ise Ondan Başkasını Verme.” Diye Emretti.

Adam Ölene Kadar Ekmeğini Yanında Taşımaya Devam Etti, Ondan Bir Şey Yemedi. Adam Öldü, Ekmek Yanında Kaldı.

Şöyle Denilmiştir; Kim Kendisini Tefviz (Her Şeyini Allah’a Havâle Etme) Meydanına Atar ise Bütün İstedikleri, Damadın Geline Hazırlanması Gibi Kendisine Hazırlanıp Getirilir.

__________________
Ne senle yaşanıyor
Ne de sensiz oluyor
Şu garip bomboş dünyada..