Bir insan kötü yola sapacak olduktan sonra okuyup okumaması fark etmez. İçinde varsa zaten sapar. Okutulmaz, eve hapsedilir, evlendirilir. Boşanır. Sonra yapmadığı ahlâksızlık kalmaz.
Ya da boşandı veya kocası öldü, cahil haliyle iş bulamadı, ailesine de dönemedi. Napacak? O pavyondakiler ya da genelevdekilerin hepsi kendi istekleriyle mi o yola saptılar? Üstelik şimdi okuyanlar bile iş bulamayıp kötü insanlarla karşılaşıyorken.
Kötü konuşmayayım diyorum. Yapamıyorum.
Siz böyle kız çocuk okutulur mu okutulmaz mı diye konuşadurun. Kızınız olunca bir daha düşünürsünüz. Bekâra karı boşamak kokay nasılsa. Hele bir kızınız olsun bakalım.
Benim çok sevdiğim biri var. Çok da iyi bir baba. Çok da dindar, iyi bir müslüman. Kızı yaşıyor olsaydı eminim ki en iyi yerlerde olurdu şimdi. Onun gibi birine bir kız çocuk vermek ve onun ahlakıyla dürüstlüğüyle yetiştirmek isterdim. Kızımın iyi yerlere gelmesi için her şeyi yapardım. Fakat yok. Belki de hiç olmayacak.
Konuşurken birilerinin acısı olabileceğini düşünün insanların canını yakmayın.