Ben senin gibi yazmıyorum çünkü ben senin gibi düşünmüyorum…
Ben ne ifritlerden korkuyorum… ne de klavye başında tehdit savuranlardan…

Senin bu tarzın… senin aynadaki yansımandır…
Benimle değil… kendinle kavga ediyorsun… ama farkında değilsin…

Maneviyat… edep… zikir…
Bunların geçtiği cümlelerin arasında alay… hakaret… küfür…
Bu çelişkiyi fark edecek olgunluk sende olsaydı… zaten böyle konuşmazdın…

Sen bana değil… kendine cevap veriyorsun aslında…
Kendinle savaşırken… herkesi düşman zannediyorsun…

Ben seni ciddiye almıyorum… çünkü bu hâlini ciddiye almak… sana zulüm olur…

Ama yine de…
Allah sana da… kalbine de… diline de… huzur versin…
Belki bir gün… gerçekten susmayı öğrendiğinde…
Sana en çok lazım olan sesi… yani iç sesini duyarsın… 🤍