Büyük yükler taşıyorum, çok zor imtihanlardan geçiyorum zannedersin. "Daha fazlası olsa kaldıramam, daha çetini olursa baş edemem Allah'ım!" diye dualar edersin belki. Hatta bunca ağır yükün altında sabredebiliyor olmayı bir başarı gibi de görürsün. Övünç madalyası gibi taşırsın yakanda...

Sonra zamansız ve hesapta olmayan öyle bir yük eklenir ki omuzlarına, şaşkınlık endişe dolu çığlıklarla sıkar kalbini, ruhun ten kafesinden daha da küçük bir kafese hapsolur, çırpınırsın içinde, bir yön kalmaz etrafında, bakışların bulanıklaşır. Omuzlarını çökerten eski yüklerin kuş tüyü gibi hafif olduğunu farkedersin yeni yüklere kıyasla.*

Önceki kalp ağrıların bir kıymık batması gibi kalır göğüs kafesine saplanan mızrağın yanında. Sırt kısmından yırtılan gömlekler koleksiyonunu ateşe verir, etine geçen tırnakların çetelesini tutarsın artık amel defterinde...

Ağlamak yetmez acılara, yaralar kabuk bağlamaz, hiç durmadan kanamak vardır artık.

Acizliğin yağmurları yağar içine sağanak halinde, her zerren pişmanlıkla sırılsıklam kıvranır hayatın orta yerinde. Payına düşen ağır bir yutkunuştan ibarettir...

Merak edersin sonra;

Omuzuna yüklenen yükler birer imtihan mıdır, yoksa işlediğin günahların ve emanete sahip çıkamamanın cezası mıdır?

O mu yükledi omuzundaki yükleri, yoksa sen kendi aptallığından mı, göz göre göre mi girdin bunca yükün altına?..

Bilemezsin! Ya da adın gibi bilirsin sebebini!

Öyle ya O yüklemez insana taşıyamayacağı yükleri, ama insan yüklenir...

İnsan çokça aldanır!