Sure ve zikir okuduğum zamanlar "acaba buradalar mı, acaba bir şey kıpırdayacak mı, bir şey görecek miyim" diyerek etrafıma baktığım oluyordu. Aklımın başımdan gitmeyeceğini bilsem görmek isterdim. "Ben görürsem korkmam" diyenlere pek inanmıyorum. İnsan, tüm kapılar kapalıyken durduk yere evde bir insan görse ondan da korkar. Cinler pek de insan gibi görünmüyorlardır. Sakin kalabilmek imkansız gibi.
Ya bir de gelip de gitmezse? Banyoda, tuvalette, hattâ uyurken bile yanımızda bize bakarsa?
Rüyamda birkaç defa gördüm de rüyadır onlar. Değişik rüyalardı. Genelde görmek değil de orada olduklarını hissediyordum.
Tanıdığım birine bazı geceler birileri gelirdi. Böyle ayakucında otururmuş gelenler. Ayet okumazdı. Onun yerine kızıp söylenip tekme atmayı tercih ediyordu. Birkaç defa yanlışlıkla eşine tekme atmış bu yüzden. Sonrasında kedisi varken, ayakucunda otururken bile yine gelmişler.
Önce soğuk bir esinti... Sonra odada bir cin.

__________________
Taşı havaya atıp kafasını altına tutana ne olur?
To view links or images in signatures your post count must be 10 or greater. You currently have 0 posts.