ben risaleyi nur okumuyorum o yüzden saidi nursi fikri nedir bilemem,ama bu konuyla ilgili şöyle bir yazi var,

İnsan ahirette azabı gördüğü zaman azaptan dolayı yok olmak ister. Fakat bu yok olma isteği dikkat edilirse azabın kendisindendir. Mesela o adama cennet gösterilseydi yok olmayı istemeyecekti. (Burada bazı insanlar “ben cenneti de istemem” dedikleri zaman “kendi yaşantıları” yalan söylediklerine delildir. Çünkü bu insanlar günlük hayatta bile berbere gider, yer içer, gezer alışveriş yapar ve daha nicesi onun ebedi hayatı arzu ettiğine delildir.) yani insanın azabı istememekten dolayı yok olmayı istemesi ebediyeti arzu etmediğinden dolayı değildir. Ebediyeti istiyor fakat acıya katlanamama probleminden dolayı yok olmayı istiyor. Tıpkı aşı olmak istemeyen bir çocuk gibi düşünebiliriz. Veya her insan hayatı yaşamayı ister fakat ona işkence edeceğiniz zaman ölmeyi tercih eder. Bu işkenceden dolayı ölmek istemesi onun hayatı istemediğine delil gösterilemez.

İnsan hayatı yaşamayı istiyor fakat acı çekmeyi istemiyor. Acı çekmek ayrı bir şeydir, hayatın, varlığın, yaşamın kendisi ayrı bir şeydir. Acı-tatlı, keder- neşe, üzüntü-sevinç, fakirlik-zenginlik gibi kavramlar hayatın varlığın kendisi değildir. Bunlara sonradan hayata takılan şeylerdir. Tıpkı ahirette ki cennet ve cehennem gibi. Ahirette herkes ebedi hayatı ister fakat bu ebedilik bazıları için azap bazıları için mükafat olabilir. Ebedi hayata takılan azap ve mükafat ebediliğin kendisi değildir, ebediliğin sıfatlarıdır. Bir şeyin zatı ile sıfatları ayrı şeylerdir. O yüzden dili ile yalan bile söylese herkes fıtratı, lisan-ı hali ve yaşantısı ile ebediyeti ister. Fakat bu ebediyetin güzel olmasını ister acı çekmek istemez. O yüzden ebedilik kavramı ondan olmayan fakat ona takılan acı ve tatlı kavramları ile karıştırmamak gerekir.

alınti

__________________
'Muhammedün Seyyidü’l-Kevneyni; / Ve’l-Ferikayni min Arabi’n ve min Acemi' (Muhammed (s.a.v)