Bir sofi için vird örtüsü, tıpkı Efendimiz Aleyhisselatu Vesselam’ın Hira Mağarası’ndaki halveti gibidir. Sofi, o örtünün altına girip rabıtasına büründüğünde ve mürşidini tefekkür ettiğinde, aslında nübüvvet ikliminden bir katre yaşar. O an, Hz. Ebubekir Sıddık’ın (r.a.) sadakatine bürünme vaktidir. "Dilini damağına yapıştır ve Allah de ey Ebubekir!" hitabındaki sır, bugün sofinin virdinde tecelli eder.
​Sofi, Ebubekir Sıddık (r.a.) gibi sadık olmalı; virdini hiçbir dünyevi beklentiye kapılmadan, bir şeyler ummadan, sadece ve sadece Allah rızası için, tam bir sıdk ve samimiyetle çekmelidir. O örtünün altı öyle bir mahremiyet makamıdır ki; oraya ne cin, ne şeytan, hatta ne de melekler nüfuz edebilir. Sofi dilini damağına yapıştırıp kalben "Allah" demeye başladığında, bu zikri melekler değil, bizzat Allahu Teala kendi kudret eliyle yazar.
​İşte bu yolun azameti buradadır; Hira buradadır, dost buradadır ve Allah (c.c.) her an orada hazırdır. Bu yüzden başka kapılarda teselli aramaya hacet yoktur. Mevla, bu büyük devleti bugün bizlere Şeyh Seyyid Muhammed Fettah Elhüseyni Hazretleri’nin mübarek eliyle nasip ediyor. Bize düşen, virdimize sıkı sıkıya yapışmaktır. Çekilen her bir tesbih tanesinde "Allah" dedikçe; bu nurun zerrelerimize, ruhumuza, kalbimize ve altı kapılı letaiflerimize ilmek ilmek işlediğini hissetmektir. Rabbim hepimize Hz. Sıddık’ın samimiyetini ve bu vuslat yolunda sebat etmeyi nasip eylesin.