Bilmiyorum kardeşim. İnşallah beddua alacak bir şey yapmamışımdır. Ettiğim beddualar bana dönecekse tümünü geri alıp tövbe ettim bir süre önce.
Beni çekemeyecek olan birilerinden yıllardır yüzlerce km uzaktayım, hayatımdan haberleri yok, ellerinde büyü yapabilecek bana ait malzeme yok.
Nazar değecek veya kıskanılacak bir şeyim de yok...
Nazar değecek olursa kedilerime değer. En göz önünde onlar var. Onları da sadece en sevdiğim insanlar görüyor. Kıskanmazlar, nazar değecek bir şey yapmazlar.
Evime sevdiklerimden başka kimse giremez. Sevdiklerim uzaktalar. Bir şeyleri görüp de gözü kalacak kimse girmiyor eve.
Bu aralar sıkıntılarım var ondan kurtulmak için dua ediyorum, sadaka veriyorum. Üst üste bunlar gelmeye başladı.
İmtihan diyelim... Üzülmüyorum, isyan etmiyorum. "Vardır bir hikmeti" diyip geçiyorum.
Şu tercihlerimden biri tutsun memurluğa gideyim, en kalabalık olan İstanbul da tutsa, en ücra yer de tutsa yeter ki tutsun gideyim, başka bir şey istemiyorum. Bunu da övünmek büyüklenmek için değil bu dünyamın geçimi ve ahiretimi kurtarmaya vesile olması için istiyorum. Dua et benim için

Evde sirke yok
Namazlarda ve uyumadan önce okuduğum felak ve nas var.