Bu yetenek bende olsa çok güzel olurdu fakat yok.
Defalarca gecenin bir vakti gözleri kapattım, bir saatten fazla öyle bekledim, göremedim. Böyleyken seslendim seslendim sesimi duyuramadım.
Rüyamda göreyim dedim, göremedim. Aklımda yokken rüyamda gördüm, tutturamadım. En sonunda vazgeçtim.
Bu defa da gerçek hayatta hem gördüm hem duydum, çok mutlu oldum.
Arada bir bizimkiler n'apıyor acaba diyerek gözlerimi kapatıp görmeye çalışıyorum da olmuyor.
Sonra arayıp soruyorum n'apıyorsunuz diye.
Heee bi de çocukken büyücü başı yengemin (annem henüz onun büyü yaptırdığını bilmiyordu galiba) bizi götürdüğü bir evde sözde hoca, cinci kadının biri elime beyaz bir kağıt verip "burada ne görüyorsun" diye sormuştu. Bir şey görmemiştim.
Ne görmemi istedi, neden yaptı, ne görmeliydim bilmiyorum. Günahkârmışım ondan görmemişim. Şimdi onu elime geçirsem sopayla döverim.