Yaşça senden büyük müyüm bilmiyorum, bunun pek de bir önemi yok aslında çünkü bazı yorgunlukların yaşı olmuyor. Az önce yazdıklarımın sana yapay zeka gibi gelmesi normal, çünkü insan bazen karşısındakinin bu kadar ağır bir durumda olduğunu görünce ne diyeceğini şaşırıyor. "Yanlış bir şey söyleyip daha çok kırmayayım" diye kendimi biraz kastım açıkcası.
Kusura bakma, o mesafeli ve düzgün cümleler araya girince samimiyetim kaybolmuş gibi durdu ama inan niyetim sadece senin o anki yükünü biraz olsun hafifletebilmekti. Seni anlamadığımı düşünmekte de çok haklısın, çünkü kimse bir başkasının boğulduğu denizin ne kadar derin olduğunu dışarıdan bakarak bilemez. "Görünmez belalar" ya da "sabret" gibi laflar, canı yanmış birine sadece gürültü gibi gelir, hele ki "tek eksik ölüm" diyecek kadar tükenmiş birine karşı dışarıdan akıl vermek zaten hiç haddim değil.
Sana boş umutlar satmayacağım ya da "şunu oku hemen düzelir" gibi klişelere girmeyeceğim. Sadece gerçekten bittiğini, hayata karşı o büyük kırgınlığını ve "neden ben" deyişindeki o samimi isyanı görüyorum ve bu konuda yalnız değilsin bunu bilmeni istiyorum.