Alıntı:
Gurbetci Nickli Üyeden Alıntı
Selamun aleykum bacim,
eşinizin bu tavrı büyük ihtimalle çocukluktan gelen bir yoksunluk ve çaresizlik dili. İnsan bazen eksiklikle büyüyünce, „istemek“ ve“şikâyet etmek“ normalleşebiliyor. Ama bu, sizin insanların içinde mahcup edilmeyi kabullenmenizi gereltigi anlamına gelmez.
Size tavsiyem dua ve kalbi yumuşatacak ve sınır koyan bir konuşma.
“Sen yalancısın” yanlışsın diye deği de, daha fazla, “ben insanların içinde çok utanıyorum ve kalbim kırılıyor. Bu beni eşin olarak değersiz hissettiriyor” şeklinde kendi duygunu merkeze alarak konuşmayı dene ve durduğun belli et. Çünkü susmak, onun bu dili normalleştirmesine sebep oluyor.
Forumda bir çok dualar var, hocalarmz daha iyi bilir. Mübarek üc aylardayiz, beraat kandili yakın idir bunu degerlendirin
|
İnşallah. Şikayeti bırakıp şükretmek ona da çok iyi gelecek eminim ama o kadar yerleşmiş ki dilencilik üzerine, o hali dürüstlük zannediyor. Güzellikle konuştum olmadı bu akşam dayanamadım kavga ettim. Hala daha ben haksız olabilirim ama dürüstlüğü bırakamam diyor. Alma verme dengesi tamamen şaşmış. Ben yaşadığımız maddi sıkıntıların da çoğunun kaynağının bu şükürsüzlük ve el açma durumları olduğunu düşünüyorum. Umarım hocalarımız güzel dualar önerir de bu sıkıntıya da atlatırız. Sizlerden de dua beklerim.