İşaret ettiğiniz noktada ciddi bir hakikat payı var. Hakikaten insan çoğu zaman kendi kusuruna bütünüyle kör değil; fakat dikkat ve meşguliyet yönü dışa kaydıkça, o farkındalık diri kalamıyor.

Ancak acizane şunu da eklemek gerekir ki mesele sadece meşguliyet değil. Nefis, çoğu zaman kusuru fark ettikten sonra dahi onu yorumla yumuşatma veya gerekçelendirme yoluna gidebiliyor. Bu da bilinen hatanın bile zamanla iç dünyada etkisini kaybetmesine sebep olabiliyor.

Bu yüzden büyüklerin “nefis muhasebesi” üzerinde ısrarla durması, yalnız hatayı görmek için değil; görülen hatayı içerde savunmaya kalkışan tarafı da fark edebilmek içindir.