Bu ihtimal de oldukça yerinde görünüyor. Özellikle kalpte murakabe zayıfladığında, insanın kendine karşı toleransı fark edilmeden genişleyebiliyor. Bu da zamanla hatayı küçük görmeye veya kendini olduğundan daha emniyette hissetmeye kapı aralayabiliyor.

Ancak acizane şöyle bir denge de var gibi: Mesele sadece “günahsız zannetmek” değil; bazen insan kusurunu bildiği hâlde onunla yüzleşmeyi erteleyebiliyor. Yani perde kimi zaman cehaletten değil, iç rahatlığı tercih etmekten de kaynaklanabiliyor.