Alıntı:
HÂMÛŞÎ Nickli Üyeden Alıntı
Bu ihtimal de oldukça yerinde görünüyor. Özellikle kalpte murakabe zayıfladığında, insanın kendine karşı toleransı fark edilmeden genişleyebiliyor. Bu da zamanla hatayı küçük görmeye veya kendini olduğundan daha emniyette hissetmeye kapı aralayabiliyor.
Ancak acizane şöyle bir denge de var gibi: Mesele sadece “günahsız zannetmek” değil; bazen insan kusurunu bildiği hâlde onunla yüzleşmeyi erteleyebiliyor. Yani perde kimi zaman cehaletten değil, iç rahatlığı tercih etmekten de kaynaklanabiliyor.
|
"Ben herkesten üstünüm, akıllıyım" diyenler var. Bunlar kendilerinde asla kusur bulmazlar. Ne yaparlarsa yapsınlar hep kendilerinin dediklerini doğrudur. Yanlış bir şey söylemişse yani kırmışsa hakaret etmişse aşağılamışsa bile "dediysem dedim" derler. Özür dileme ve pişman olma yoktur.