Bu mesele fıkıhta eskiden beri konuşulmuş bir konudur. Genel çerçeve şu şekilde özetlenir:

Klasik metinlerde bazı âlimler, imamlık ve Kur’an öğretimi gibi ibadetle doğrudan ilgili görevlerin sırf ücret için yapılmasını mekruh görmüşlerdir. Buradaki hassasiyet, ibadetin tamamen dünyevî kazanca indirgenmemesi endişesidir.

Ancak sonraki dönemlerde — özellikle cami hizmetlerinin düzenli yürüyebilmesi için — birçok fıkıh âlimi, imamın geçimini temin edecek şekilde maaş almasını caiz görmüştür. Bugün İslam dünyasında yaygın uygulama da bu yöndedir.

Önemli ayrım şudur:

Eğer kişi ibadeti satıyor gibi bir niyetle hareket ederse bu ayrı bir problemdir.

Fakat din hizmetini yerine getirip bunun karşılığında geçimini sağlayacak maaş alıyorsa, bu durum namazın sıhhatine zarar vermez.

Bu sebeple cami imamlarının maaş alması, cemaatin arkasında kıldığı namazın geçerliliğini etkilemez.