Öncelikle şunu bil ki anlattığın durum metafizik bir hâl olmaktan ziyade çoğu zaman nefs, alışkanlık ve duygusal boşlukla alakalıdır. Özellikle geceleri artan iştah ve stres anında yeme isteği, tıpta “duygusal yeme” diye tarif edilen bir hâle benzer.

Tasavvuf büyükleri bu meseleyi “şehvet-i batn” yani mide arzusu üzerinden ele almışlardır. İmam Gazâlî, İhyâ’da mideyi dizginlemenin kalp safiyetine doğrudan tesiri olduğunu söyler ve şu ölçüyü verir:

Açlık nefsin azgınlığını kırar; tokluk ise gafleti artırır.

Fakat burada mesele aç kalmak değil, iradeyi eğitmektir.

Şu pratikleri deneyebilirsin:

Gece yeme isteği geldiğinde hemen yememek; önce 10 dakika beklemek. Nefis çoğu zaman ilk dalgada gelir, sonra söner.
Abdest alıp iki rekât nafile namaz kılmak. Mide arzusu çoğu zaman ruh boşluğunu bastırır.
Şeker ve hızlı karbonhidratı azaltmak. Bunlar iştah döngüsünü tetikler.
Yatmadan 1–2 saat önce hafif bir yürüyüş yapmak.

Havas açısından özel bir “tesirli uygulama” arıyorsan, acizane bilgim dahilinde:
Her gece 100 defa “Yâ Latîf” zikri. Bu isim, nefsin kabalığını yumuşatmaya yardımcı olur diye büyükler tavsiye etmiştir.

Ama şunu açık söyleyeyim:
Kendini suçlamadan, küçük adımlarla ilerlemek gerekir. Ramazan zaten bunun için bir fırsat. Sahur ve iftar arasındaki irade eğitimi, gece yeme alışkanlığını da kırabilir.

Rabbim sana kolaylık versin